Chrześcijaństwo a wróżenie

| |

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Pierwsze wieki chrześcijaństwa były epoką nadawania nowego sensu dla dawnej spuścizny. Problemy wzajemnego oddziaływania na siebie człowieka i świata bóstw i duchów, świata widzialnego i niewidzialnego, takie jak Koniec Świata, śmierć czy zmartwychwstanie, rozpatrywano na nowo, patrząc przez pryzmat nowej epoki Ryb.  Prawie każdy z tych problemów położył podwaliny nowej dyscypliny. Eschatologia stała się nauką o Końcu Świata, zoteriologia- nauka o zbawieniu, oraz tanatologia- nauka o śmierci. 

Początkowo nie była to zasługa nowych chrześcijan, gdyż porostu nastała nowa era. Pierwsi chrześcijanie byli niewykształceni, pochodzący z najniższych warstw społecznych, jedynego etosu- palestyńskich Żydów. 
 Początkowo było to chrześcijaństwo apostoła Piotra, przyszłego pierwszego biskupa Rzymu. Apostoł Paweł pochodził natomiast z bogatej i wykształconej rodziny żydowskiej. Piotr był apostołem Żydów a Paweł apostołem pogan, i głosił słowo boże w całym basenie Morza Śródziemnego. Nauczycieli było wtedy wiele. Trzecia siłą przez pewien czas był Szymon Czarnoksiężnik w I wieku, człowiek z Samarii, który zwał się tez Szymonem Magiem.
Wykształconym ludziom owych czasów przychodziło z trudnością ograniczenie się do samej tylko wiary, jak to czynili ludzie nie wykształceni. Tym bardziej, że w tamtych czasach istniały już pisma zajmujące się apokalipsą, eschatologią czy hermetyzmem.
Chrześcijanie próbowali w tym czasie przerobić tą wiedze i przystosować do ich poglądów i własnych potrzeb.
 W 313 roku imperator Konstantyn przyjął Edykt Mediolański, w którym uznano chrześcijaństwo za religię równouprawnioną w stosunku do wszystkich innych religii.

 


Wróżenie a religia



Po roku oddano do dyspozycji rzymskiemu biskupowi, Pałac Laterański, przyszły Watykan.
Pojawiły się pierwsze zakony i ich reguły, zaczęto wypracowywać chrześcijańską ascezę, jako umartwianie ciała. Pojawiła się nowa kategoria ludzi- chrześcijańscy święci. Zaczęto tworzyć własną literaturę, teorię i systemy nauczania, poczynając od ewangelii, Dziejów, Listów kończąc na dziełach teoretycznych.
Ogromna ilość nagromadzonych wypatrzonych czy finezyjnych tekstów i teorii, czasami paraliżuje badaczy i stanowi bogata pożywkę dla umysłu myślącego inaczej.
Chrześcijanie nadali nowe znaczenie pojęciu kwadratu, poprzez jego transformację w krzyż.

W pierwszym dwudziestopięcioleciu tysiąclecia wyróżnić można było oprócz chrześcijaństwa, dwa główne kierunki myśli ezoterycznej- pluralistyczny, który widział chrześcijaństwo jako jeden z wielu rodzajów nauczania o świecie i człowieku, w niektórych aspektach lepszy, a w innych gorszy od innych i monistyczny, który uważał chrześcijaństwo za najważniejsza naukę, jednakże wymagającą wielu poprawek i uzupełnień.
Pierwszy związany był z filozoficzna mistyką neoplatonizmu, a drugi z religią gnostycyzmu.

W II wieku n, e powstała Cerkiew Prawosławna założycielem był apostoł Marek. Koptyjska Cerkiew która powstała w około V wieku była dziełem Patriarcha Diaskory. Obie istnieją do dzisiejszego dnia. Sekty istniały także w samej Aleksandrii a ich wyznawcami nazywa się gnostykami. Za sektę w tym wypadku nie uznajemy wierzeń danej społeczności, która jest demoniczna czy jest nieprawdziwa, chodzi bardziej o to iż nie jest ona z głównego nurtu chrześcijaństwa( czyli obecnego kościoła katolickiego).
Gnostycy poszukiwali Prawdy. Za jej podstawę uważali Gnosis „ poznanie, wiedza” ,” tajemna wiedza o Bogu, świecie i prawdziwej duchowej naturze człowieka, odkrytą przez proroków i przechowywaną przez tradycję ezoteryczną.”. Gnostycy uważali, iż Sawaof jest prawdziwym i niepoznawalnym Bogiem, który zrodził Pleromę- pełnię duchowości, składającą się z połączonych parami stref duchowych.

Kolejną „ sektą” byli Walentynianie. Początkowo byli oni chrześcijanami, kierunku neoplatonicznego, szybko jednak przekształcili się w szkołę podoba do Szkoły Pitagorejskiej, gdzie wykładano podstawy wiary chrześcijańskiej, zaś oświeconym naukę o Sawaofie i Jaldawofie.
Walentyn był żydem z Aleksandrii, filozofem i założycielem tego ruchu. Człowiek wg nich, składa się z ciała, duszy i rozumu. Ciało pochodzi z ziemi, duszą z uformowanego rozumu, ze stworzonego. Wszystko to człowiek otrzymał od Boga ( Świat emanacji). Dlatego tez mamy trzy rodzaje ludzi- duchowi, psychiczni i somatyczni.
W praktyce jednak zajmowali się oni uzdrawianiem i astrologią, wyborem talizmanów, amuletów i różnych zaklęć.

Podobnie jak Walentynie, Ofici wyróżniali wyższego i niższego Boga, Sawaofa i Jaldawaofa i oddawali cześć pierwszemu z nich, ale pod postacią węza, jako symbolowi mądrości. Dlatego też Jezus dla nich był jedynie kolejnym wcieleniem węża, wiecznego oświeconego.

Podobnych nurtów istniała ogromna ilość. Z tego powodu pierwsi filozofowie Kościoła zajmowali się głównie apologetyką, czyli wypracowaniem zasad chrześcijańskiej filozofii religijnej i ich obroną przed herezjami. Z wszystkich kierunków myśli filozoficznej tych czasów to właśnie neoplatonizm posiadał najbardziej zaawansowany w rozwoju aparatu pojęciowego i kategorialnego nowych filozofów chrześcijańskich.

Jednym z najbardziej ezoterycznych filozofów nie chrześcijańskich był Jamblich ( 280-330), który sformułował dogmat wszechzgodności poznania wiedzy tajemnej wszystkich czasów i narodów. Wywierał on wielki wpływ na rozwój okultyzmu i oddziaływał na chrześcijańskich kabalistów i innych zachodnich ezoteryków epoki Odrodzenia.
Dostrzega on również różnicę między ezoteryzmem i religią, oraz ezoteryzmem a filozofią. Ezoteryzm stawia on wyżej niż filozofię.
Zajmował się on również magią, astrologią, wróżbiarstwem i praktyką ekstatycznego przechodzenia w sfery ponadzmysłowe.

Najbardziej znacząca postacią spośród ojca Kościoła tych czasów był Święty Augustyn, który w drodze długich poszukiwań odnalazł, i nadał dogmatom chrześcijańskim głęboki sens. Zainteresował się dwoma postulatami- Królestwie Bożym i Zbawieniu.
To nie tylko był początek teologicznego wyobrażenia o Kościele triumfującym i Kościele wojującym, ale także początkiem chrześcijaństwa ezoterycznego, którego cele są zbieżne z celami buddyzmu, gdzie droga do Zbawienia jest otwarta dla wszystkich.
Św. Augustyn uważał że jedynie boska łaska jest zdolna uleczyć chora duszę człowieka. Aby jej dostąpić należy dążyć do poznania Boga, a w tym celu należy poznać samego siebie.

W V wieku chrześcijaństwo ostatecznie stanęło na nogi, stając się wielonarodowościowe. Pośród nowych chrześcijan nie było Żydów. Wykształcił się kanon czterech ewangelii, 21 listów oraz Dzieje Apostolskie i Apokalipsa.
Wynaleziono nową rachubę czasu- od narodzenia Chrystusa. Gnostycyzm w tym czasie zamarł, gdyż chrześcijanizm był niemalże w każdym państwie europejskim. W VI wieku chrześcijaństwo uznało platonizm za pogaństwo, a Akademia Platońska została zamknięta.

Miedzy X a XI wiekiem krzyżowcy podbijali dawne świątynie pogańskie, zamieniając je na chrześcijańskie. Krzyżowcom przez ponad dwieście lat nie udało się zawładnąć Wschodem. Zostali oni wyparci z Ziemi Świętej przez Saracenów, czyli współczesnych Arabów.

Rycerze przywozili z tamtych ziemi różne opowieści o nauce, mistyce, magii, czarnej magii, wampirach, straszliwej sile przekleństwa kobiety, które zachwiały wiarą chrześcijan. Przywieziono tez kult Diabła, który miał na celu zgubę dobrych chrześcijan.

Zakony rycerskie i monastyczne, których można naliczyć ponad dwadzieścia, zostały powołane w czasach wypraw krzyżowych dla obrony chrześcijańskich świątyń i misji. Otrzymywały one błogosławieństwo papieża, a z czasem z reguły przekształcały się we wpływowe organizacje.
Nieliczne z nich zajmowały się studiami nad wschodnim ezoteryzmem, ale po zagładzie zakonu templariuszy zaprzestano takich studiów.
Templariusze byli zakonem rycerskim, założonym przez Hugo Pajońskiego i Gotfryda Saint- Honore. Pragnęli oni utrzymać na ziemi pokój i jedność wszystkich narodów, w tym tez celu prowadzili badania ezoteryczne i poszukiwali uniwersalnego Kościoła na podstawie nauk gnostycznych. Zapożyczyli oni od gnostyków symbol androgyniczności w jeep pierwotnym sensie, który był wizerunkiem jedności całego wszechświata. Problem w tym, że posiadało głowę kozła, jego rogi, broda i uszy, składały się na przeklęty pentagram. Dlatego tez chrześcijańscy biskupi kojarzyli go z Diabłem. Templariusze nazywali go Bohometem. Był to termin, w którym templariusze określali emanację światowego „ my”, astralny wiatr, który jest w stanie poprowadzić ludzi po drodze doskonalenia się, ku powszechnemu pokojowi i braterstwu. Kosztowało ich to drogo, gdyż zostali oni oskarżeni o przejęcie islamu, i uznani za heretyków.

Bóstwa, bożki przedstawiające kozła ( bożki obfitości, zabawy), były problematyczne dla Kościoła. Starał się on więc z nich zrobić wcielenie Diabła i zła, co im się udało.
Z czasem zaczęto palić na stosach czarownice, czyli kobiety zajmujące się magią. Było to niewinne kobiety, które padły ofiarą strachu, histerii i niepohamowanego w tym czasie kościoła katolickiego. Torturowano także Żydów jako nosicieli wiedzy diabelskiej. Wszystkie pogańskie bóstwa i duchy zostały uznane za postać Diabła. Z konieczności powstał egzorcyzm- czyli techniki wypędzania diabła lub jego pomocników z opętanych przez nich ludzi. Zajmowali się tym głównie cysterski, dominikanie i jezuici.
Diabła stworzył Kościół Katolicki na własne potrzeby, by móc panować nad ludem, i całkowicie zniszczyć pradawną wiedzę i kult.
Prosty lud uwierzył w czarną magię, czarownice, zaś ludzie wykształceni postanowili radzić sobie z tym wszystkim na własną rękę.
Zaczęli oni gromadzić i studiować dawne księgi żydowskie, arabskie i greckie. Ludzie świeccy płacili za to wygnaniem czy więzieniem.
w tamtych czasach Kościół pozbył się takich badaczy i myślicieli jak Albert Wielki, który stworzył pierwszy horoskop pocenia, Alchemik Arnold Villanov, który był autorem wielu prac z dziedziny medycyny, alchemii, magii. Mnich franciszkanin Raymond Wooley jako pierwszy zapoznał się Kabała i opracował filozoficzno- mistyczny system.
Mnich – Benedykt znany jako Trythein zebrał wielką bibliotekę z dziedziny alchemii, magii i innych nauk ezoterycznych.
Kolejnym znanym był Parcelsus, który zastosował teorie Agrypy w medycynie. Wykazał on, że miedzy przyrodą i człowiekiem istnieje ścisły związek, dlatego też poznanie obojga stanowi nierozerwalna całość.
Zwolennik Paracelsusa, Michel de Notre- Dame- Nostradamus, lekarz, był również wizjonerem. Widział on przyszłość, jednakże był w stanie opisać ją, używając terminów współczesnych mu czasów. Pewne terminy nie istniały nawet wtedy dlatego, że nie istniały odpowiednie rzeczy. Dlatego tez używał on języka alegorycznego. 

{jcomments on}

Kategoria: /