Wikańskie Czarownice - Czary - Magia

| |

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Wróżba na dziś dla Ciebie: Dzień ten rozpoczniesz od planowania kolejnych tygodni swojego życia. Będzie to świetny czas na tego typu planowanie, gdyż decyzje które dziś będziesz podejmować będą bardzo trafne. W miłości pamiętaj by zbyt mocno nie naciskać na coś partnera. Jeśli jesteś osobą samotną, będziesz przyciągać osoby o słabszym charakterze od Ciebie. 

 

Wicca – ta nazwa rozpowszechniona została w Europie i Stanach Zjednoczonych religii neopogańskiej. Została ona założona przez emerytowanego brytyjskiego urzędnika, Geralda B. Gardnera prawdopodobnie w latach 40. XX wieku, ale upubliczniona dopiero w roku 1951. Od tego czasu zdobyła szeroką popularność i podzieliła się na kilka dużych i kilkanaście mniejszych gałęzi zwanych tradycjami. Pierwotnie jednak przez Wicca rozumiano wyłącznie tradycję stworzoną przez Gardnera – jest to inicjacyjna religia misteryjna, nawiązująca do tradycji przedchrześcijańskich.

Wróżby - Wróżki - Ezoteryka - Tarot Karty

Początkowo religia ta określana była słowem Wicca, co ma swój źródłosłów w anglosaksońskim słowie wicca, oznaczającym czarownika (od formy żeńskiej wicce pochodzi wspólczesne słowo "witch" czy "witchcraft"). Gerald Gardner używał wymiennie pojęć "wicca" (stosował pisownię "wica") i "witchcraft".

Wicca została zapoczątkowana przez Geralda B. Gardnera, który w latach trzydziestych XX wieku odnalazł w Anglii w okolicach New Forest tajny kowen. Grupa ta miała kultywować tradycje starożytnej religii czarownic. W tejże Gardner miał zostać inicjowany przez Dorothy Clutterbuck. Istnienie grupy zostało oficjalnie ogłoszone w 1951 roku, kiedy Wielka Brytania, jako jeden z ostatnich krajów w Europie, zniosła ustawodawstwo, zobowiązujące do ścigania czarownic.

Nie ma zgodności, czy Gardner rzeczywiście odkrył pozostałości kultu czarownic, czy też stworzył Wicca na podstawie własnej lektury, doświadczeń i fascynacji. Wiadomo, że był wcześniej inicjowany w Ordo Templi Orientis Aleistera Crowleya. Istnieją również przekazy przypisujące Gardnerowi powiązania z Masonerią. Natomiast z całą pewnością podczas tworzenia założeń Wicca Gardner inspirował się tezami Margaret A. Murray, brytyjskiej egiptolog i antropolog. W 1921 roku opublikowała ona książkę "Witch Cult in Western Europe" ("Kult Czarownic w Europie Zachodniej"), w której stwierdziła, iż już od czasów neolitycznych w Europie rozwija się matriarchalny "kult Diany". Kult ten miał stanowić swego rodzaju kontrreligię w stosunku do dominującego chrześcijaństwa, a jego wyznawczyniami miały być m.in. czarownice, a także niektórzy spośród przedstawicieli rodów panujących. W tej chwili tezy Margaret Murray są przyjmowane sceptycznie i dzielą zarówno etnologów, antropologów i religioznawców, jak i samych wiccan na całym świecie. Teoria Murray spowodowała, że Wicca często i błędnie jest nazywana "Starą Religią" ("The Old Religion").

Po śmierci Geralda B. Gardnera w 1964 roku Wicca podzieliła się na kilka tradycji, a te – na kolejne tradycje. Również jeszcze za życia Gardnera ujawniły się osoby (np. Robert Cochrane), które przypisywały sobie odkrycie lub wieloletnią kontynuację kultu czarownic.

Obecnie Wicca, w przekonaniu swoich wyznawców, ma szansę stać się jedną z najpopularniejszych religii świata – w samych tylko Stanach Zjednoczonych liczba wiccan jest szacowana na ok. 300 tysięcy. We wrześniu 1986 roku Federalny Sąd Apelacyjny uznał, że Wicca jest religią chronioną przez Konstytucję USA.


Główne tradycje wiccańskie
Liczba tradycji wiccańskich sięga kilkudziesięciu. Poniżej omówiono zaledwie kilka najpopularniejszych.

Brytyjskie Wicca Tradycyjne (ang. British Traditional Wicca, w skrócie BTW, termin ukuty przez amerykańskich pogan) na Wyspach Brytyjskich obejmuje dwie tradycje: Tradycję gardneriańską (zwana też wicca gardneriańskim), oraz tradycją aleksandryjską (zwana też wicca aleksandryjskim).

W Stanach Zjednoczonych do BTW zalicza się także kilka innych tradycji. W Wielkiej Brytanii osoby inicjowane w jednej tradycji są często uznawane także w drugiej. W USA sytacja jest nieco inna. Podziały są wyraźniejsze.

Tradycja gardneriańska – najstarsza tradycja, której nazwa pochodzi od nazwiska założyciela, Geralda B. Gardnera. Przystąpienie do gardneriańskiego kowenu musi być poprzedzone inicjacją, a ta – przygotowaniami, zwyczajowo trwającymi rok i jeden dzień. Szczegółowy przebieg szkolenia przygotowującego do inicjacji jest tajny, podobnie jak szczegóły obrzędów gardneriańskich (przekazuje się je wyłącznie członkom kowenu). Wiadomo jednak, że te ostatnie oparto częściowo na klasycznej magii ceremonialnej. Gardnerianie kładą ogromny nacisk na indywidualny kontakt z bóstwem i cyklicznymi zmianami dokonującymi się w przyrodzie. Drogą do osobistego doświadczenia religijnego jest uczestnictwo w wiccańskich misteriach.

Tradycja aleksandryjska – założona w latach 60. XX wieku przez Alexa Sandersa, niemal w całości oparta na założeniach gardneriańskich. Terminu "Alexandrian Wicca" jako pierwszy użył Steward Farrar, brytyjski dziennikarz i popularyzator Wicca. Podstawową różnica jest wywodzenie swojej linii inicjacyjnej od Alexa Sandersa oraz większy nacisk na ceremonialność rytuału.

Tradycje pomniejsze, zwykle nie nazywane tradycjami:

Tradycja dianiczna – założona w latach 70. XX wieku przez Zsuzsannę Budapest. Nawiązuje ona do teorii Margaret A. Murray i uznaje wyłącznie istnienie Bogini, z pominięciem Boga.

Tradycja corelliańska – założona przez Orpheis Caroline High-Correll (według przekazów ustnych miało to miejsce w 1879 roku, przed powstaniem Wicca jako religii). Tradycja ta kładzie szczególny nacisk na oddawanie czci przodkom.

Tradycja minojska – założona przez Edmunda M. Buczyńskiego pod koniec lat 70. XX wieku. Panteon tej tradycji został zaczerpnięty z mitologii pre-doryckiej (poprzedzającej grecką), nawiązuje też do spuścizny Kultury Minojskiej, zaś obrzędy są bardzo podobne do gardneriańskich.

Tradycja eklektyczna (Eclectic Wicca) – czerpiąca inspirację z różnych (dowolnie wybranych przez wyznawcę) panteonów. Z powodu prowadzącej do nieporozumień dowolności często odmawia się jej prawa do określania się jako Tradycja.

Ponadto wiccanie dzielą się na zrzeszonych i samotnie praktykujących. Liczba tych ostatnich jest z oczywistych powodów trudna do oszacowania.

Szczegóły dotyczące idei, rytuałów, zaklęć i innych przekazów w poszczególnych tradycjach są zwykle zawarte w księgach cieni, osobnych dla każdej tradycji czy kowenu.


Główne założenia
Wicca jest wspólnotą działania a nie wspólnotą wiary. Wierzenia poszczególnych wiccan mogą się od siebie znacznie różnić. To co łączy, to wspólnie odprawiane obrzędy oraz praktykowanie magii.

Wiccanie czczą parę bóstw, Boginię i Boga. W BTW imiona bóstw okryte są tajemnicą i są znane jedynie osobom inicjowanym. W Wicca eklektycznym czczona jest dowolnie wybrana para bóstw. Istotą kultu jest równowaga pomiędzy pierwiastkiem męskim i żeńskim.

Symbolizują oni dwoistą naturę wszechświata, istnienie przeciwstawnych, ale dążących do równowagi pierwiastków w niej występujących – męskości i żeńskości, światła i ciemności, kreacji i destrukcji. Sama natura jest dla wiccan święta i jest przez nich traktowana jako wielki teatr życia, śmierci i ponownego odrodzenia.

Szczególną rolę w Wicca odgrywa bogini, którą często przedstawia się w trojakiej formie: jako dziewicę, matkę i staruchę. Symbolem bogini w trzech aspektach jest księżyc w trzech fazach: narastającej, w pełni, oraz ubywającej. Na odnotowanie zasługuje jednak fakt, że wiccańska bogini posiada także tzw. ciemną twarz (symbolizowaną przez księżyc w nowiu), która jest przedmiotem kultu w jednym z odgałęzień neopogaństwa, zwanym pogaństwem cienia (dark paganism).

Etyka W wicca nie ma jednolitego systemu etycznego. Uznaje się, że każdy człowiek jest obdarzony wolną wolą i sam decyduje o swoim postępowaniu. Wiccanie nie uznają podziału na dobro lub zło. Są one dwiema stronami tej samej mocy. Stanowią więc całość. Z tego też powodu w wicca nie występuje pojęcie grzechu ani kary za niego. Człowiek jako istota obdarzona rozumem i wolną wolą może wpływać na otaczający go świat i bieg zdarzeń poprzez aktywne działanie w tym poprzez stosowanie magii. Jednak konsekwencje swoich czynów (również aktów magicznych) ponosi sam na skutek działania Prawa Trójpowrotu, które głosi, iż "cokolwiek uczynisz, wróci do Ciebie po trzykroć".

Wskazane jest, aby wiccanin stosował się do dwóch zasad:

Prawa Trójpowrotu (Threefold Law): "Cokolwiek uczynisz, dobrego czy złego, powróci do ciebie po trzykroć"
Porady Wiccańskiej (Wiccan Rede): "Jeśli nie krzywdzi się nikogo, czyń swoją wolę" ("An it harm none, do what ye will").
Niektórzy utrzymują, że powyższe zasady są jedynie rodzajem magicznej instrukcji bezpieczeństwa i nie są żadnymi zasadami etycznymi. Inni jednak wywodzą z tych zasad system etyczny, którym kierują się w codziennym życiu.

Warto zwrócić uwagę, że Porada wiccańska jest właśnie poradą, a nie ścisłym przykazaniem.


Święta wiccańskie
Wiccanie obchodzą tzw. święta lunarne (Esbaty) oraz święta solarne (Sabaty). Świętami lunarnymi są wszystkie pełnie Księżyca w ciągu roku. Natomiast święta solarne związane są z obiegiem Ziemi wokół Słońca, a co za tym idzie – z aktualną porą roku i kalendarzem rolniczym.

Pierwotnie wiccanie świętowali wyłącznie sabaty większe. Z czasem jednak włączono także sabaty mniejsze tworząc tzw. cykl koła roku. Każde święto stanowi jedną szprychę koła roku.

Większość świąt wiccańskich ma swoje odpowiedniki w świętach obchodzonych w przedchrześcijańskiej Europie.

Dzielą się one na Sabaty Większe:

Imbolc – 1 lutego
Beltaine – 30 kwietnia/1 maja
Lammas (Lughnasadh) – 1 sierpnia
Samhain – 31 października
oraz Sabaty Mniejsze (Ekwinokcja i Solstycja, czyli zrównania i przesilenia):

Równonoc wiosenna – 21 marca
Przesilenie letnie – 21 czerwca
Równonoc jesienna – 22 września
Przesilenie zimowe zwane Yule – 21 grudnia
Na określenie Równonocy wiosennej, Przesilenia letniego oraz Równonocy jesiennej stosuje sie czasem pojęcie Ostara, Litha i Mabon. Nazwy te używane są najczęściej przez wiccan eklektycznych, podczas gdy wiccanie tradycyjni (BTW) stosują te pierwsze.

Symbolem Wicca jest pentagram, którego pięć ramion odnosi się do czterech żywiołów (powietrze, ogień, woda, ziemia) oraz do elementu ducha (akasha) jako piątego ramienia.


Wicca w Polsce
Pierwsi wiccanie (stosuje się także zapis "wikanie" oraz "wikkanie") najprawdopodobniej pojawili się w Polsce po 1989. Nic pewnego nie wiadomo o obecności wiccan w latach wcześniejszych.

Obecnie Wicca nie jest w Polsce wyznaniem zarejestrowanym. Sama forma kultu praktycznie uniemożliwia jego rejestrację. Każdy kowen jest autonomiczną jednostką liczącą do 13 osób, zatem nie spełnia kryteriów rejestracji.

Wśród Polaków identyfikujących się z Wicca dominują tzw. wiccanie eklektyczni (nie inicjowani w żadnej z tradycji). Spotykają się i kontaktują głównie za pośrednictwem internetowych list dyskusyjnych, z których najstarszą była już nie istniejąca, założona w 2000 roku grupa wicca-pl. Nadal działającą listą poświęconą wyłacznie wicca jest powstała w 2003 r. Wicca-ABC. Funkcjonuje także kilka forów poświconych tematyce pogańskiej, na których wypowiadają się także wiccanie. Są to: "Forum Neopogan", "Forum Czarostwa Belladonny", "Forum Rozstaje", czy Forum Miedzynarodowej Federacji Pogańskiej".

W ostatnich latach pojawiła się w Polsce nieliczna grupa wiccan inicjowanych w BTW.

Wciąż brakuje polskich przekładów najwartościowszych książek o Wicca i pogaństwie, przez co wiedza Polaków na ten temat często jest niepełna. Z tego powodu dużym problemem – podobnie jak wszędzie na świecie – stała się duża liczba "Fluffy bunnies".

Kategoria: /