Czym jest magia

| |

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Magia - Świat sam w sobie 

Korzenie magii sięgają tysięcy lat, wyprzedzając nawet wielkie religie tego świata, jak chrześcijaństwo, hinduizm czy judaizm.

Egipskie szkoły tajemnic, starodawna kultura Atlantydy oraz inne wierzenia pogańskie mają wspólne korzenie. Tradycja ta miała się także dobrze i nawet umacniała się wraz z rozwojem wielkich religii monoteistycznych. Można tutaj wspomnieć o żydowskiej kabale, chrześcijańskim gnostycyzmie, kabale chrześcijańskiej, zakonach uprawiających magiczne obrządki, alchemii i astrologii.  We wszystkich tych rodzajach studiów magicznych, jedna rzecz pozostaje wspólna- a mianowicie praca nad własnym rozwojem.

Stanowi ona zarówno cel, jak i punkt wyjścia wszelkich tego typu działań. Najważniejsze, gdy zaczynamy przygodę z magią to, to by uporządkować swoje życie. Gdy zapanuje w człowieku harmonia będzie mógł zacząć uprawiać prawdziwą magię.

Magia niestety nie należy do kanonu wykształconych ludzi Zachodu. Jest to bowiem dziedzina dosyć zaciemniona przez stronniczych historyków, wielką Inkwizycje średniowieczną, którzy postarali się na długo wyrzucić z naszej kultury to, co magiczne.

Dopiero niedawno, około XIX wieku sytuacja uległa pewnej poprawie, lecz mimo tego ciężko jest uzyskać wartościowy materiał, gdyż przesądy i błędne dane historyczne powodują zamęt w głowie niejednego początkowego adepta magii. 

W popularnym rozumieniu słowo „ adept” oznacza „ początkujący”. W praktyce okultystycznej zaś adept to „ ktoś, parający się magią”, „mag”.

Wszelkie związane z magią działania stanowią samą esencję twórczości i stanowią najdoskonalszy sposób wyrażania samego siebie. Wiara w Świat Niewidzialny i w to, iż każdy z nas może posiąść umiejętność posługiwania się Niewidzialnymi Siłami, traktując je jako dotąd nie odkrytą część samego siebie- to główne, tradycyjne pola okultystycznych zainteresowań. 

W kulturach odmiennych od naszej, gdzie praktyki magiczne cieszyły się szacunkiem, panujące w społeczeństwie nastawienie sprzyjało podjęciu przez przyszłego adepta decyzji wkroczenia na ścieżkę magii. Ludzie urodzeni w takiej kulturze od wczesnego dzieciństwa mieli przewagę nad wieloma z nas, gdyż my jako adepci musimy pokonać własne uprzedzenia i bez niczyjej pomocy dokonać wzmocnienia swoich sił psychicznych. Adept wie, ze magia to praca. Uprawianie magii wymaga ćwiczeń, skupienia, chęci oraz wiary.

Chcąc osiągnąć pozycję adepta, musimy najpierw przyjrzeć się własnej psychice, by znaleźć kącik, który pozwoli nam uwierzyć, iż wszystko jest możliwe i nic nie jest zbyt dobre, by było możliwe. Działanie magiczne zakłada transformację, zaś pierwsza transformacja powoduje zmianę postrzegania. Kiedy już raz przyjmiemy, że wszystko jest możliwe, świat, jaki znamy, stanie się elastyczny. Stosując techniki magiczne można posługiwać się zarówno racjonalną, jak i intuicyjną stroną umysłu. Przez wiele wieków ludzie obawiali się magii, i słusznie, gdyż nie rozumieli, na czym polega jej istota. Komuś niewtajemniczonemu magia może wydać się przerażająca, ponieważ wiąże się z użyciem niewidzialnych i nieznanych nam sił. Lecz kiedy poznamy te siły, nie jest już to wszystko tak przerażające. Człowiek niewtajemniczony boi się nieznanego, nieznanego uprzedzenie jest prymitywną formą reakcji na to, co obce. Magia to także odpowiedź na nieznane. Jest to świadome poszukiwanie informacji. Motywacją do uprawiania magii nie jest strach, jak to ma miejsce w przypadku uprzedzeń, lecz chęć zrozumienia. 

Posługiwanie się magią wymaga jednak silnego poczucia odpowiedzialności wobec siebie, innych oraz swoich dokonań. Nie możesz pomóc sobie poprzez magię, jeśli wyrządzasz w ten sposób krzywdę innym. Warto o tym wiedzieć przed wkroczeniem w świat magii. Nie da się zmusić magią pozytywną innego człowieka do zrobienia czegoś, czego w głębi serca nie chce. Adept doskonale wie, że wszyscy jesteśmy ze sobą kosmicznie powiązani i wyrządzona komuś krzywda powraca i kieruje się przeciw krzywdzącemu. 

Kilka tysięcy lat temu religia, sztuka, filozofia i nauka zdawały się być częścią magii. w tych premonoteistycznych czasach zdawała się ona przenikać wszelkie aspekty życia ówczesnego człowieka. Później na Zachodzie drogi różnych gałęzi poznania rozeszły się i rozwinęły każda na swój sposób.

Tak na przykład z astrologii rozwinęła się astronomia, w której znaczący postęp nastąpił po wprowadzeniu teleskopów i wyższej matematyki. Ignorancja i przesądy średniowiecznej astrologii zostały zarzucone. Ale wraz z nimi odrzucono także dowody związków przyczynowych pomiędzy życiem na naszej planecie a energią promieniującą z innych ciał, składających się na nasz system słoneczny.

Kiedy monoteizm Zachodu zastąpił pogańską wiarę, wiele pozytywnych idei zostało wypartych z życia człowieka. W niepamięć poszły wzajemne związki pomiędzy ludzkością a resztą natury, a także wiele informacji na temat Niewidzialnego świata, włączając w to kontakty duchowe, reinkarnację, czy karmę.  Obecnie jednak jesteśmy w momencie, w którym świt Zachodu i nauka uznaje niektóre prawdy rządzące życiem człowieka na Ziemi. Astronomowie uznali wpływ Księżyca na nasze zdrowie psychiczne i zajęli się badaniem możliwości wpływu innych planet na życie ludzi.

W laboratoriach całego świata badacze podążają śladami pojęć, które od wieków przypisywane były magii. Nazywają swoje badania „ parapsychologią”, czyli zjawiskami parapsychicznymi. Większość odczuwanej przez nas czci i lęku pochodzi od Boga, lecz została nam przekazana za pośrednictwem nauki. Kiedy naukowcy stwierdzają, ze magia jest ważna, ludzie zaczynają wierzyć, że tak jest w istocie. Tak naprawdę nie potrzebujemy nikogo, kto by nam powiedział, że magia jest ważna. Ważność magii z pewnością nie da się zmierzyć przy pomocy zorientowanej na autorytety części naszego umysły czy kultury.

Magia tantryczna

Magia tantryczna polega na odpowiednim zestawieniu ze sobą dźwięków liter, które mają na celu osiągnięcie założonych wcześniej efektów w postaci czaru czy zaklęcia. Pojęcie tantryzmu powstało na Półwyspie Indochińskim i obejmuje kraje Dalekiego Wschodu. Głównym motywem tej odmiany magii jest mantra czyli mowa, zaklęcie. Dźwięk mantry wspomagany jest czasami odpowiednimi figurami geometrycznymi zwanymi jantarami, które są jak pentagramy używane w magii zachodniej. Te figury noszą czasami nazwy – takie jak czakry, Mandale w Indiach czy Madary w Japonii. Magia tantryczna czasami wygląda groźnie. Skuteczność tantryzmu jest niespotykana, dlatego też osoby zajmujące się tajemnicą tej magii wolą daleko nie wgłębiać się w ich większe tajemnice. Wśród wielu jantr istnieją jantary wywołujące cierpienie, ale istnieją też te które zjednają sobie bliskich, pobudzają uczucia. Jantra pomocna przy zdobyciu uczuć osoby, którą się kocha, polega na zmieszaniu czerwonego sandału z kilkoma kroplami krwi i na brzozowej korze narysować koło, a na jego zewnętrznej stronie cztery płatki lotosu. W środku koła należy wypisać imię osoby, której uczucie pragnie się zdobyć, zaś w 4 płatkach lotosu należy wpisać: BIHA-HUM. W krótkim czasie osoba którą kochasz odwzajemni twe uczucie. Tantryzmu sam w sobie, jest religią o ezoterycznym charakterze pełnej tajemnych rytuałów, zawierając trudną do interpretacji symbolikę. Widać ścisły związek sakrum z erotyzmem. Symbolem czasu w tantryźmie jest znak paszczy potwora, który ukazuje wydarzenia, które nie mają początku ani końca- przedstawia to projekcję wszechświata. Tantryzmu jest oparty na filozofii monoteistycznej, uznającej że wszystko co istnieje stanowi manifestacje jednego bytu.

Magia i omeny w społeczeństwie rzymskim. Ciekawostki

Religie zwalczyły wiarę w omeny w bardzo dużym stopniu. Mimo tego Rzymianie zachowali wiele z nich. Ich świat pełen był niewyjaśnionych zjawisk, oraz wiary w to, że bogowie kontaktują się z ludźmi za pomocą znaków czy symboli, przekazując ważne informacje. Wierzenia i różnego rodzaje przesądy były bardzo naturalnym elementem życia oraz nieodłącznym ogniwem wiary. Obyczaje te przechwycili od Etrusków, którzy rozwinęli sztukę odczytywania omenów, nadając im formę nauki. Uważali, że znaki zsyłał im tajemniczy bóg Tages. Znaki te ukazywały im się we wnętrznościach zwierząt ofiarnych, ofiarnych szczególnie w wątrobie. Patrzyli także w niebo, a wszystkie zjawiska meteorologiczne były gruntownie badane. Rzymianie przejęli te obyczaje i długo je kultywowali. Wiara w to, że przedmioty i żywe istoty mają niezwykłe właściwości duchowe była powszechna we wszystkich pierwotnych społeczeństwach. Kamienie, zwierzęta, rzeki rzeczy były źródłem duchów i bóstw. Dzieci rzymskie straszono, że jeśli będą niegrzeczne, to przyjdzie do nich Lamia, demon który żywi się ludzką krwią i porywa dzieci. Podobno ciemną nocą a świat powracają dusze zmarłych pod postacią lamurów. W nocy pojawiały się także demony, wampiry i wiele innych nieprzyjemnych zjaw, znanych nam po dziś dzień. Aby ustrzec się przed upiorami rzymianie nosili ze sobą amulety, które miały ich chronić. Już wtedy znano przesąd przekraczania progu domu lewą nogą czy przebiegnięcie czarnego kota. Rzymianie wierzyli, że da się pozbyć złych myśli, zwilżając palec w winie i pocierając nim za uchem. Złym omenem było połknięcie się na progu podczas wychodzenia z domu. Nigdy nie wolno było mówić o ogniu podczas przyjęcia, a jeśli ktoś to zrobił, należało wylać na stół nieco wody, aby odczarować urok. Rzymianie posiadali Księgi Sybilijskie, które służyły im do konsultacji w czasach nieszczęść różnego rodzaju. Zawierały one przepowiednie sybilli, legendarnych greckich wieszczek. było ich 10- Libijska, Chaldejska, Delficka, Erytrejska, Kimeryjska, Samijska, Kumańska, Hellesponcka, Frygijska i Tyburyńska. Wróżyły one przyszłość w stanie ekstazy, a ich wróżby dotyczyły głównie nadchodzących nieszczęść. Z ksiąg chciano odczytać, które z bóstw zostało rozgniewane i jak można je przebłagać. Rzymianie uważali katastrofy za manifestację gniewu bogów. Niezwykłe zjawiska przyrodnicze zwiastowały nieszczęście. Polityka państwowa religia ściśle ze sobą współgrały. Żadna poważna decyzja na poziomie imperium nie była podejmowana bez opinii augora czy innego rodzaju wróżbity. Nawet wprowadzenie nowych praw i decyzji władz były zależne od omenów. Wiele wierzeń było związanych z błyskawicami. Jeśli np. uderzała nagle, można było się spodziewać choroby w najbliższym otoczeniu.

Magia wróżb

Tarot to nie są zwykłe karty. To narzędzie, które ukazuje nam wędrówkę człowieka przez życie. Mówi o etapach w jakie wchodzi człowiek, o jego marzeniach, planach, możliwościach, ale również i przeszkodach czy lękach. Tarot ukazuje psychologiczny test każdego z nas. Wyjaśnia on pytania, przemyślenia i problemy. Jest to droga służąca analizie przyszłych kroków. Wróżba z Tarota może jednak odzwierciedlić to, czego podświadomie pragniemy, choćbyśmy nawet nie dopuszczali tego do naszej świadomości. Tarot ma nam uzmysłowić przyszłe tendencje, jeszcze zanim przyszłość ukaże nam się w sposób nienamacalny. Osoby zajmujące się wróżbiarstwem powinny zdawać sobie sprawę, że nic nie jest do końca w naszym życiu zapisane. To my jako ludzie o wolnej woli w dużej mierze mamy wpływ na nasze życie, nasze decyzje. Mimo tego wiele rzeczy jest niezależnych od nas. Tarot i inne metody wróżbiarskie określają możliwe przyszłe sytuacje, możliwe drogi do wyboru i tendencje. Odpowiednia osoba ( wróżka, wróż, adept magii), która zajmuje się wróżeniem z kart, doskonale rozumie, iż każde narzędzie wróżebne łączy się z podświadomością osoby pytającej. Dzięki temu połączeniu można odkryć w Źródle Prawdy naszą możliwą przyszłość.

Dlatego nie lękajmy się wróżb, ale traktujmy je z rezerwą. Nie podchodźmy do nich jak do wyroczni, która jest nieomylna. Zachowajmy trzeźwy umysł i odnajdźmy drogę wiodącą ku szczęśliwej przyszłości.

Kategoria: /