Skąd się wziął Szatan?

| |

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Szatan ma wiele imion i przybiera wiele postaci. Koncepcja złego przeciwnika Boga jest znana od tysięcy lat i popularna jak nigdy. Skąd pochodzi Szatan i w jaki sposób stał się Księciem Ciemności? 

Ponad 3 tysiące lat temu na Bliskim Wschodzie, nieznane ręce napisały pierwsze rozdziały hebrajskiej Biblii. Jeśli mamy określić miejsce narodzin Szatana, w chrześcijaństwie jest to Stary testament. W najstarszych księgach Biblii pojawia się postać zwana Szatanem, lecz niezgodna z naszymi współczesnymi wyobrażeniami. W Starym Testamencie co jakiś czas występuje ponura postać Szatana. Samo słowo Szatan oznacza „ oskarżyciel”. Wydaje się być, że Szatan był jednym z Aniołów. Niektórzy badacze mówią, że wykonywał on początkowo brudną robotę dla Boga. Ten Szatan jest pozbawiony władzy, wykonuje polecenia Boga i nie ma rogów ani ogona. W całym tekście nie ma mowy o sile zła, i przeciwstawieniu się Bogu. 

Kiedyś nie było współczesnej idei piekła, które jest miejscem męki i tortur. Według pierwszych Izraelitów po śmierci człowieka nic się właściwie nie działo. Każdy dobry i zły trafiał po śmierci do ponurego miejsca zwanego Szheolem.  

Zatem gdzie jest ten Szatan którego znamy? Skoro tradycyjny diabeł nie pochodzi ze Starego testamentu, to skąd się wziął?

Ludzie od niepamiętnych czasów wierzyli w demony i złe duchy, niektóre przypominały naszego Diabła, miały rogi i brodę, lecz nie były tak potężne jak Szatan. Skąd pochodzi idea władcy zła?

Trzy i pół tysiąca lat temu w Persji, na terenach dzisiejszej Syrii, Iraku i Iranu było wielu bogów dobrych i złych, aż prorok Zaratusztra zredukował ich liczbę do zaledwie dwóch. Dokonał on rewolucji gdyż spersonifikował kategorie etyczne w osobie Boga dobrego Ahumarazdry oraz Boga złego Arymana. Było to podstawą późniejszych doktryn dualistycznych, które przeciwstawiają sobie dobro i zło.  

 

Dobrym Bogiem był wszechwiedzach Ahuramazda, władca światła i porządku. Bogiem złym był Aryman, pan chaosu, ciemności i kłamstwa.

Według Zaratruszty, Wszechświat to pole bitwy dobrych i złych bóstw, a każdy człowiek musi stanąć po czyjejś stronie.

Po śmierci dobrzy ludzie idą do nieba, a źli są karani i zostają zsyłani w otchłanie piekła.  

Za panowania króla Dariusza I Wielkiego, zaratusztranizm stał się oficjalną religią Persji, imperium w którego skład wchodził tez Izrael. Koncepcje tej religii przeniknęły do świętych ksiąg judaistycznych.
 

 

Gdy Aleksander Wielki podbił Persję, do starożytnego Izraela dotarła kultura Grecka. Grecy wprowadzili swój panteon bogów obu płci. Należał także ten który spowodował nasze wyobrażenie o Szatanie. Był nim Hades, bóg zmarłych Należał on do bogów olimpijskich, lecz większość czasu spędzał w mrocznych podziemiach, także zwanych Hadesem. Nie był on jednak Szatanem.

Oprócz groźnego Hadesa grecy dali tez światu inny znajomy element historii o diable. W znanym micie Zeus, pokonuje skrzydlatego węża Tajfuna i strąca go do Tartaru W kolejnych wiekach mit przerodził się w opowieść o tym jak Anioł Szatan zbuntował się przeciwko Bogu i został strącony do piekła wraz ze swymi wyznawcami. Jego wyznawcy stali się zastępami demonów.

Myśląc o piekle widzimy ogień, lawę i grzeszników. Skąd się wziął ten obraz?  W Jerozolimie podpalano ognisko które płonęło tygodniami. W ewangelii, można przeczytać że Jezus ostrzegał przed grzechami człowieka. W gehennie władze Jerozolimy kremowały zwłoki przestępców. Z czasem miejsce to nabrało charakteru nadprzyrodzonego, zaczęło symbolizować los który czeka grzesznika po śmierci.

Pod koniec I wieku gdy spisano Ewangelie Szatan stał się potężną postacią. Palestyna była pod panowaniem Imperium Rzymskiego. Rzymian w tym czasie powszechnie nienawidzono. Według prześladowanych Judejczyków i chrześcijan, za cesarskim tronem stały siły zła.

W nowotestamentowej Księdze objawienia nadano Szatanowi jedno z najbardziej znanych imion- 666. Określenie bestia mogło dotyczyć samego cesarza Nerona, gdyż zsumowane wartości numeryczne aramejskich liter ( Cesarz Neron) dają liczbę 666.

Według księgi Objawienia, Bóg strącił Szatana do czeluści, gdzie ten pozostawał 1000 lat. Gdy odzyska wolność, nadejdzie koniec świata. Dobro i zło do końca będą toczyły wojnę.

Jak wyglądał Diabeł na początku ery chrześcijaństwa? Często miał czarną skórę, i włosy. Jego skrzydła to pozostałość opowieści wg której był kiedyś aniołem.

Przez tysiące lat smok uchodził za symbol sił zła, i to po nim Szatan odziedziczył pazury u stóp. Gdy Szatan nie jest smokiem, zamienia się w węża. Wąż który kusił Adama i Ewę miał symbolizować Diabła.

Cztery wieki po narodzinach Chrystusa, rzymski cesarz Konstantyn Wielki przyjął chrześcijaństwo. Prześladowana do niedawno religia stała się oficjalna wiara najpotężniejszego mocarstwa owych czasów.

 

Chrześcijańscy biskupi uzyskali rzeczywiste wpływy oraz wsparcie rządzących. Koncepcja szatana pomagała im utrzymać się przy władzy. Głosili że ci którzy się z nimi nie zgadzają są w zmowie z Diabłem.

Największym problemem dla biskupów i władzy kościelnej stała się herezja.
 

 

Katoliccy teolodzy twierdzili, że skoro heretycy nie wyznają prawdziwego chrześcijaństwa, zapewne czcza złe Szatana. Wkrótce Kościół zaczął się domagać uśmiercania heretyków. Pierwsze egzekucje odbyły się 450 lat po narodzinach Chrystusa. W kolejnych wiekach zabito dziesiątki a może setki tysięcy ludzi, którzy jakoby służyli Szatanowi.

Pod osłona Imperium rzymskiego chrześcijaństwo szybko się rozwijało, lecz zmartwieniem biskupów była nadmierna popularność pogańskich wierzeń. Tysiące Rzymian modliło się do skrzydlatej Fortuny, która przynosiła szczęście. Najpopularniejszym bożkiem był jednak Pan. Chrześcijańscy przywódcy widzieli w nim poważne zagrożenie, toteż należało go zdyskredytować. Pierwotnie był on łagodnym bogiem muzyki, szczęścia i miłości. W późniejszej wersji chrześcijańskiej stał się jednak satyrem, demonem z kozimi racicami. Szatan przejął zatem najpopularniejsze cechy Pana. Stał się paskudną bestia z rogami na głowie. 

 

 

  Jednym z najwybitniejszych filozofów wczesnochrześcijańskich był Sw. Augustyn. Chętnie wykazywał on ze starzy pogańscy bogowie to niebezpieczne demony.=

 

 

Według niego demony męskie- inkuby ukazują się w nocy kobietom by je uwodzić. Mężczyzn natomiast nawiedzały demony żeńskie- sukuby, nakłaniające do grzechu. W sfrustrowanych umysłach zaczęły się pojawiać rozmaite wizje erotyczne, które trzeba było jakoś odpędzić. Niektórzy zastanawiali się jak to mogło pojawić się w chrześcijańskim, pobożnym umyśle. Tłumaczono to iż jest to ingerencja szatana lub czegoś diabelskiego.

 

 

W średniowieczu kościół przekonał wyznawców, że Diabeł i demony istnieją. Niektórzy chrześcijanie zaczęli rozwijać ta koncepcje bardziej niż by chcieli tego biskupi. Dla niektórych odłamów chrześcijaństwa wszystko co było materialistyczne wiązało się z Szatanem. Powstał wtedy gnostycyzm. Gnostycy byli przekonani o istnieniu dobrego i złego boga. Tatarzy z południowej Francji z entuzjazmem przyjęli gnostycyzm. Dla bogatego i potężnego już wtedy kościoła było to niewygodne a nawet niebezpieczne nauczanie. Tatarzy byli powszechnie lubiani i szanowani, często byli uzdrowicielami duszy i ciała. Odstręczali jednak ludzi od zawierania małżeństw i płodzenia dzieci.

 

 

Kościół stwierdził że jeśli jest się Tatarem, wyznaje gnostycyzm, wyznaje się satanizm. Papież Innocenty III ogłosił krucjatę przeciwko Tatarom. Nie zdołał ich nawrócić na chrześcijaństwo, musiał ich więc pozabijać. W 1290 roku krucjata przerodziła się w 45 letnią wojnę. Co najmniej 100 tysięcy osób zginęło iż uznawało pogląd, że Szatan jest potężniejszy niż przyznawał Kościół.  

Przez dwa wieki krucjaty były narzędziem walki nie tylko przeciwko chrześcijanom ale także przeciwko islamowi. W średniowiecznej Europie, Islam uznawano za herezje, dzieło Szatana. Również muzułmanie szybko podchwycili myśl że ich wrogowie są sprzymierzeńcami Diabła. Koran karze muzułmanom walczyć z poganami, gdyż są oni przyjaciółmi Szatana. Obie strony dzielili świat na dobry i zły, co miało usprawiedliwiać wojny i podboje.

W czasie tej kampanii papież Grzegorz IX powołał Inkwizycję. Odpowiadał za nią zakon Dominikanów. Wyszukiwali oni heretyków i przekazywali ich lokalnym książętom, którzy wymierzali im kary. Inkwizycja wzbudzała przerażenie, straszyła ludzi ogniem piekielnym, lecz przede wszystkim sama była straszna. Mieli prawo aresztować ludzi nie mówiąc im za co i kto ich oskarżył. Oskarżeni byli winni póki ich nie uniewinniono. Pozostawali uwięzieni tak długo jak chciały tego władze. Każdego kto kwestionował działania Inkwizycji podejrzewano o konszachty z Diabłem. Dotychczas Kościół nie pozwalał torturować chrześcijan, choć dopuszczał tortury żydów i muzułmanów.

 

 

 

 

W maju 1252 roku, Papież Innocenty IV zezwolił brać na męki chrześcijan posądzanych o herezje, dopóki się oni do tego nie przyznają, że pracują dla szatana. Usprawiedliwiano to iż działają oni w imieniu dobra, w imieniu Boga. Nikt nie miał szans na uniewinnienie, jeśli już raz ktoś został oskarżony to był on na przegranej pozycji. Kaci nie mieli jednak swobody działania. Obowiązywały ich surowe zasady. Teoretycznie tortury należało stosować z umiarem, nie dopuszczając do krwawienia ani do trwałych uszkodzeń ciała. W praktyce nie zawsze stosowano się do tych zaleceń. Dużo oskarżycieli nie pragnęli wyzwolić tych ludzi spod mocy Szatana, a zabrać im majątki.

W całej Europie nowa władza wymierzona Szatana, służyła do przejmowania majątków i do walki z przeciwnikami.

W 1307 roku, król Francji Filip Piękny, oskarżył templariuszy ( bogatego zakonu krzyżowców) o konszachty z Diabłem. W tym czasie templariusze negocjowali warunki pokoju z muzułmanami, ale niektórzy Europejczycy uważali iż tam zaczęli wyznawać wiarę w ich bożki w ich demony. Zostali oni zaatakowani i niemal zlikwidowani przez władze kościelne. W piątek 13 października 1307 roku, Filip Piękny wydał rozkaz, zabicia templariuszy. Wysłał kilka oddziałów na każdy z miejsc przebywania zakonników. Od chwili pogromu templariuszy piątek 13 stal się pechowa data w kalendarzu, związana z siłami zła.

W 1320 roku zaczęła się kolejna faza wojny z szatanem. Papież Jan  XXII nakazał inkwizytorom walczyć z czarami, magią i wszelką nekromancją. Obawiano się że pozbawieni skrupułów księża, którzy potrafili odprawiać egzorcyzmy mogą ich użyć do konszachtów z siłami nieczystymi. 

 

Europę ogarnął strach przed nekromantami i czarownicami, którzy zawarli pakty z szatanem.

Jeden z pierwszych procesów odbył się w irlandzkim Kirkeny. W 1324 roku w skutek sporu o spadek jedną z najbogatszych kobiet w mieście oskarżono o konszachty z Diabłem. Kobiecie jednak udało się uciec, ale jej służąca torturowano i spalono na stosie.

Kampania przeciwko nekromantom, czarownicom, magom, trwała prawie przez 300 lat i kosztowała życie od 60 do 300 tysięcy osób, głównie kobiet.

Uważano że kobiety łatwiej jest omamić, są mniej inteligentne od mężczyzn i że mają pociąg do grzechu. Twierdzono że kobiety są bliższe zwierzętom, a więc bardziej podatne na pokusy i rozkosz cielesną.

W 1468 roku dwóch niemieckich dominikanów opublikowało książkę dla inkwizytorów pt. Młot na czarownice. Jest to instruktaż jak się pozbyć demonów które opanowały ludzką duszę. Książka ta zawiera wszystko co powinien wiedzieć inkwizytor. Czarownice mają znamię na ciele, potrafią fruwać, spotykają się podczas sabatów na których czczą Szatana.

Marcin Luter stanął na czele protestanckiego kościoła i reformacji- dzieląc kościół. Obydwa odłamy stwierdzali że ci drudzy są sprzymierzeni z Szatanem. W tym czasie polowanie na czarownice stało się dziedzina nauki. Zrozumienie czarownic i Diabła miało pomóc w walce z nimi.

 

W Europie w krajach protestanckich i katolickich wybuchła histeria związana z Szatanem.

Pod koniec XVII wieku purytanie z Anglii wierzyli w potęgę Szatana. Purytanie tez kolonizowali Stany Zjednoczone. Najbardziej znana historią wydaje się być proces w Salem, gdzie zeznania dwóch dziewcząt doprowadziły do oskarżenia ponad 150 osób, z tego 19 powieszono lub zmiażdżono głazami, 17 innych zmarło w więzieniu.=

W XVIII wieku w Ameryce i Europie polowania na czarownice dobiegały końca. Zaczął dominować nowy, bardziej naukowy sposób myślenia. W XVII wieku nastał modernizm i religia stała się zakazana. Przesady uznano za średniowieczny przeżytek. W nowoczesnym świecie wierzono tylko w fakty, a jeśli ktoś chciał praktykować swoją wiarę musiał to robić prywatnie.

 

Szatan istniał wtedy w bajkach zwykłych ludzi, różnił się jednak od przerażającego Diabła. Diabeł pozbył się częściowo brzydoty i prymitywizmu. Niekiedy przedstawiano go jako przystojnego dżentelmena z towarzystwa. Panował on nad materialnym światem bogactwa, władzy i seksu.

Mógł dać człowiekowi wszystko w zamian za jego dusze.

Gdy religia straciła władzę pojawił się nowy Diabeł. W epoce romantyzmu różnił się jednak od zdradliwego diabła z tradycji chrześcijańskiej, był postacią tragiczną i samotną, bohaterem walczącym z autorytetem, tyrana, apodyktycznego Boga. Szatan stał się urodziwym, młodym buntownikiem.

W XX wieku los przestał sprzyjać Diabłu nie obawiano się go, lecz drwiono z niego. Trafił do świata handlu, Potrafił sprzedawać piwo, jedzenie, inne rzeczy które miały kusić. Diabeł nie był gorszy ani lepszy od zwykłego człowieka.
 

 

W latach 60 silny i złowrogi Szatan powrócił. Zrodził się bunt przeciwko wszystkiemu co utwierdzało władze polityczną na świecie. Pojawiła się kontrkultura. W 1966 roku okultysta Artur Lavei otworzył kościół Szatana- było top połączenie religii z biznesem. Stał się on bohaterem sensacyjnych artykułów. Prowadził on wykłady na temat nawiedzania przez złe duchy. Dla jednych był manipulatorem, dla innych świetnym filozofem.

W 1967 roku zapoczątkowana przez Kościół szatana fascynacja okultyzmem, podbiła Hollywood. Film „Dziecko Rosmery”, Romana Polańskeigo stał się przebojem kinowym. W filmie tym Szatan triumfował. Chrześcijańską odpowiedzią na ten film był przebojowy Egzorcysta z 1973 roku.

Opętanie w tym czasie stało się modne. Liczba opętanych gwałtownie wzrosła. przeprowadzano egzorcyzmy na ludziach którzy byli przekonani ze są opętani przez złe moce. Może to być przyczyną wielu chorób psychicznych.  

W latach 80 pojawiły się informacje o spisku organizacji satanistycznych. Rzekomo sataniści uprowadzali małe dzieci i składali ich w ofierze. jednak wyniki dochodzenia FBI wykazały iż nie ma żadnych dowodów na potwierdzenie tych zarzutów.
 

 

Straszną cechą ludzkiej natury jest skłonność do popadania w histerie. Znamy to z różnych epok historycznych. Dziś potężnym narzędziem wzbudzającym histerie są masmedia. na podst. Historia Szatana, Planete

{jcomments on}

Kategoria: /