Sny a wróżbiarstwo

W czasie snu człowiek przenosi się do całkiem innego świata, w którym nawet bogowie stają się widzialni, i to co niemożliwe w rzeczywistości staje się prawdą. Według wielu myślicieli w czasie snu dusza odpoczywa i robi to czego nie może zrobić w ciele ludzkim.
W czasie Marzeń sennych nawet granice czasu i przestrzeni przestają istnieć i dusza może wyobrazić sobie absolut.
Obrazy nawiedzające nas nocą żyją swoim rytmem, są odizolowane od naszej rzeczywistości.

W starożytności wyjaśnienie snów było uprawiane komercyjnie. Istnieje nawet tablica reklamowa tłumaczenia snów w Egipcie. Tekst ta kamieni mówił” Tłumacze sny w boskiej służbie. Kreteńczyk jest tym, który objaśnia sny” Kreta była uważana za miejsce narodzin wielu szamanów i wieszczów objaśniających sny.

W starożytności wiara we sny była bardzo mocno zakorzeniona. Tworzono nawet świątynie snu, gdzie przybywali głównie ci z problemami i chorzy. Poddawali się oni rytuałom oczyszczającym. Kąpiele masaże miały uwolnić dusze od ciała i pozwolić jej na kontakty z bogami. Następnie składano ofiary ze zwierzęcia a następnie wróżono z jej wnętrzności czy przedsięwzięcie przyniesie radość czy nie. Jeśli prognoza była pomyślna chory udawał się do pomieszczenia, zwanego „ baton” gdzie układał się do snu. Uzdrowienie następowało tylko wtedy gdy pacjent we śnie ujrzał Boga Asklepiosa, patrona nauk medycznych.

Jednym z najwcześniejszych tłumaczy snów był wybitny filozof Artemidor z Daldis, żyjący w II w n.e. Wiedze zdobył przez podróże do odległych krajów. Stworzył on 5 tomowy podręcznik snów zwany „ Oneirokritika”. Księgi te miały potężny wpływ na kolejne dwa tysiące lat. Prowadzone badania psychologiczne w naszych czasach dały w wielu przypadkach te same rezultaty do jakich doszedł Artemidor.
Na czym polegało tłumaczenie snów? Początkowo należało zakwalifikować sen do jednej z dwóch możliwych kategorii. Wyróżniono sny dotyczące przyszłości, oraz sny zwyczajne dotyczące przeszłości i teraźniejszości. Druga kategoria miała znaczenie głównie medyczno- diagnostyczne.

Interpretator snów stara się przekształcić alegorie w zdanie. Na tym polega pierwszy krok interpretacji. Następny krok to uwzględnienie osobowości człowieka i jego życia. Interpretacja snów to bardzo trudna sprawa, główne pole do popisu mają tu jasnowidze, którzy posiadając wiedzę tajemną są w stanie wyłuskać prawdę na temat snów.
Gdy powstał Kościół wszystkie formy i odmiany magii podejrzewane były o współprace z szatanem. Objaśnianie snów zostało również odrzucone przez Kościół. Nastawienie kapłaństwa mimo, iż sny znajdowały się w Starym In owy Testamencie jako droga objawień bożych, nie były akceptowane. Kobiety były uważane przez teologów za szczególnie podatne na tego typu zakusy demonów. Zwracano uwagę że zwykli ludzie to nie prorocy z Biblii- tym się tłumaczono. Rozszerzenie imperium arabskiego w czasach średniowiecza dało nadzieje na odżycie snów w życiu człowieka. Sny dla islamu osiągnęły niemalże znaczenie religijno- kultowe.

W XIV,XV i XVI wieku interpretacja snów ograniczyła się do odczytywania uporządkowanych alfabetycznie sentencji. Objaśnianie snów zeszło do rangi rozrywki. Kościół w tych czasach tolerował tą metodę. Stosowali ją nawet księża, aby podporządkować sobie ludową wiarę w moc magii oficjalnemu nurtowi życia religijnego. W XIX wieku senniki miały opinię siedliska przesądów i zabobonów. Mimo tego ich nakłady wciąż rosły.
W 1900 roku ukazało się wielkie dzieło Zygmunta Freuda. Przywrócił on snom rangę obiektu badań naukowych. Stwierdził że sen jest sensownym psychicznym tworem.