Procesy o czary

Według historycznych zapisów, w ciągu około 250 lat, poczynając od połowy XV wieku, w całej Europie Kościół skazał na śmierć co najmniej 150- 200 tysięcy osób za rzekome uprawianie czarów. Jednych spalano na stosie, innych powieszono czy skazywano na ścięcie głowy.

Krucjata Kościoła katolickiego przeciwko magii, pogaństwie i dawnym religiom, spowodowały niewyobrażalną histerię  i mord na niewinnych ludziach. Dominikanie zostali namaszczeni przez papieża by zajęli się oni wykrywaniem i tępieniem czarownic.

Dobre imię oraz pozycja społeczna nie były żadną ochroną. Każdy mógł każdego posadzić o czary, i mimo sprzeciwy i braku dowodów skazywano na śmierć tysiące ludzi.

Ten absurd graniczący z szaleństwem i ciemnotą ludzi spowodował, iż Średniowieczna Europa stała się więzieniem dla każdego, kto nie wierzył w chrześcijańskiego Boga.

Zazwyczaj skazywano na śmierć kobiety, dużo rzadziej mężczyzn.

Histeria otaczająca czarownice miała źródło w koncepcji czarów, mieszającej ludowe guślarstwo z magią, herezją oraz diabelstwem wg kościoła. Wszystkie społeczeństwa wierzyły, że ludowi guślarze potrafią za pomocą środków okultystycznych uzdrawiać bądź czynić szkodę. Białą magia- kombinacja psychologii i farmakologii, czyli zielarstwa, miała chronić ludzi, zbory, zapewniać płodność, i pomyślność. Czarna magia miała powodować choroby i śmierć, wywoływać burze, plagi, niszczące zbiory.

W rzeczywistości każdy sprzeciwiający się poglądom Kościoła, oskarżony był o herezję, morderstwa, składanie ofiar z dzieci, kanibalizm czy dewiacje seksualne. Z czasem niewielka grupka czciła chrześcijańskiego diabła, którego znaczenie szybko rosło w późnym średniowieczu. Satanizm stał się ważnym elementem XVI wiecznego wyobrażenia czarownicy.

Od XIII wieku duchowni zaprzeczali istnieniu świata magicznego poza światem natury i światem nadprzyrodzonym, a Kościół ogłosił, że stosowanie magii bez jego zgody jest sprawką szatana. W związku z tym wierzono, ze każdy kto używa magii poza Kościołem, podpisał pakt z diabłem.

W różnych częściach Europy metody walki z czarami bywały różne. Końcem XV wieku Kościół nakładał pokuty, nakładane przez sądy kościelne, i umiarkowane grzywny, z czasem zaczęły przeradzać się w bardziej surowe kary, w miarę rozprzestrzeniania się histerii.

Karą za wykroczenia nawet najbardziej błahe był stos. Szczególnie w Niemczech, we Francji i Szkocji stosowano te metody. Gdzie indziej, na przykład w Anglii czy Danii, skupiano się na rezultatach uroków, a karano ludzi poprzez powieszenie.

Elita polityczna, chcąc uchronić zarówno Kościół jak i państwo od odpowiedzialności za złą passę społeczności, znalazła wygodnego kozła ofiarnego w postaci diabła i jego zwolenników.

Osoby starsze, słabe a szczególnie kobiety był narażone na oskarżenia. Nienawiść do kobiet i pogląd głoszący, iż wymagają one kontroli, były ważnymi czynnikami wielu prześladowań.

W niektórych przypadkach chciwość, polityczne ambicje i chęć posiadania majątku skłaniały ludzi do oskarżania bliźnich o czary. Mężowie donosili na swoje żony, sąsiadki na siebie, dzieci na rodziców. Silne państwa mogły panować nad polowaniami na czarownice. Niemiecka okupacja i angielska na Szkocję położyły kres tym praktykom.

Polowania zakończyły się wraz z nastaniem epoki oświecenia. Jednym z najbardziej znanych procesów o czarownice i jednym z ostatnich były procesy z Salem w amerykańskim stanie Massachusetts ( 1692-93). Racjonalne i naukowe podejście spowodowało że ludzie wykształceni nie wierzyli już w czary i czarownice, co znalazło odbicie w wyrokach sadowych. Czary przestały być zbrodnią.

Nowopogońskie czarownice w tym Wicca, nie mają nic wspólnego ze średniowiecznymi czarami. Nie wierzą w diabła ani nie odrzucają religii. Uważają się za osoby pracujące dla dobra społeczeństw a czerpiąc swe moce od natury.