Istota życia - Nieśmiertelność

 Żyjemy i jesteśmy tego świadomi. Żyjemy w ciągłej styczności z naszym otoczeniem. W każdej chwili za pomocą naszych zmysłów odbieramy liczne wrażenia. Nie jesteśmy jednak biernymi świadkami tego, co się dzieje w naszym otoczeniu.

Świadomość nasza mówiłam, że prowadzimy podwójną pracę, gdyż pracujemy ciałem, gdy wykonujemy nasze postanowienia, lub czynimy spostrzeżenia, a także pracujemy umysłem, gdy układamy plan naszego przyszłego postępowania.

Mówimy zatem życiu fizycznym i o życiu umysłowym. Nauka fizjonomii mówi nam że ciało pracuje, a nauki psychologiczne mówią nam jak pracuje nasz umysł.

Istnieje również zagadnienie nieśmiertelności życia umysłowego, naszego ducha. Gdyby okazało się, że życie umysłowe jest wykwitem życia fizycznego organizmu, to o nieśmiertelności życia umysłowego nie mogłoby być mowy. Z chwilą gdy umiera organizm, samo życie umysłowe nieodwracalnie wygasa. Pozostaje jednak coś, co kierowało życiem organizmu. To coś żyje dalej, i możliwe że w ogóle jest niezniszczalne, nieśmiertelne. To coś to dusza.

Mówi się że życie psychiczne obejmuje tylko pojęcie świadomości. Znamy jednak bardzo wiele czynności wykonywanych bez świadomości

Znamy trzy grupy dowodów nieśmiertelności umysłu ludzkiego:

1. Dowody moralne, czyli etyczne

2. 2. Dowody psychologiczne

3. 3. Dowody metafizyczne.

Etyka praktyczna bardzo dużo mówi na temat duszy. Podstawę kulturalnej pracy jednostki stanowi poziom etycznego jej rozwoju. Rozwój ten jednak wymaga pracy, tyle, że życie jednostki jest zbyt krótkie, by prace tę wyczerpać- dlatego też istnieje przekonanie, że obecne życie jest tylko pewnym, częściowym okresem, jakby epizodem życia jednostki.

Narzędziem racy jednostki umysłowej jest ciało. Po czasie porzuca je w chwili gdy staje się nie zdolne do swych zadań, potem dusza idzie dalej. Gdzie i jak? na to pytanie jest wiele teorii. Duch prawdopodobnie tworzy siebie w innym jakimś otoczeniu a może i w tym otoczeniu ale innym ciele.

Można to rozumować w następujący sposób” Każdy człowiek dążący do rozwoju ku najwyższym ideałom kultury duchowej, osobistej i indywidualnej.

Życie człowieka w naszym społeczeństwie jest jedynie epizodem w tej dążności, w którym różne jednostki dochodzą do różnych poziomów indywidualnej kultury duchowej.

Ewolucja mówi, iż wszystko się rozwija. Unicestwienie indywidualności człowieka jest z sprzeczne z zasadami prawa powszechnej ewolucji.

Zatem chwila śmierci ciała nie unicestwia indywidualności człowieka.

Problem nieśmiertelności umysłu ludzkiego nie wszedł w zakres psychologii, jako prawo zasadnicze tej umiejętności. Coś stoi na przeszkodzie rozpowszechnieniu tej idei.

Możliwe jest, że idea nieśmiertelności człowieka dlatego tylko nie stała się fundamentem powszechnie uznanej psychologii, iż umysły w filozoficznej swej pracy tu się zatrzymały.

„Nieśmiertelność czegoś, to wiecznotrwałość w czasie- i to nie tylko w przyszłości, ale i w przeszłości.”

na podst. Problemat życia pozagrobowego, dr, Łucjan Bottcher